ślubne tryby a akcesoria
Obrączka weselna – pierścień bez oczka, nierzadko grawerowany, egzekwowany przeważnie ze autostopu złota. W dniu ślubu tworzony sobie jeden drugiego za sprawą małżonków, na ogół na paluch czuły godziwej rąk.
Obrączkę weselną dźwigają na sprawiedliwej grabul wyznawcy prawosławia oraz katolicy, m.in. w Polsce, Austrii, Niemczech, Norwegii, Danii, Grecji, Hiszpanii, Indiach, Chile a Wenezueli.
Na pozornej rąk nosi się obrączkę ślubną m.in. w następujących państwach: Republika Francuska, Zielona Wyspa, Wielka Brytania, Szwecja, Włochy, Słowenia, Brazylia, Egipt, Meksyk, Ameryka natomiast Eldorado.
Obrączkę lub sygnet dźwigają również numerariusze – świeccy członkowie Opus Dei, żyjący w celibacie, po złożeniu zobowiązania na pełne bytowanie.
Zakonnice wnoszą obrączki na ślad inherencyj aż do Zbawiciela Chrystusa.
Oczepiny (zwane również przedbabinami, czepieniem, czepinami) owo dawny obrządek ślubny wybitny u większości gminów słowiańskich, podczas jakiego dziewczyna początkująca przenośnie chodziła ze stanu panieńskiego w zamężny. Określenie oczepiny spada od czasu czepca, okrycia latarń, które wnosiły małżonki w punkt panieńskiego wianka.
Oczepiny przebywały się o północy, kiedy to pannicę początkującą prowadzono do bocznej izby, śpiewając tuż przy tym piosenka Oj, chmielu, chmielu... Z kolei druhny fotografowały spośród makówki pensjonarki początkującej wianek, ścinano jej kosa względnie zmniejszano pióra, a starsze zamężne białogłowy nakładały czepiec. Kornet ślubny, z niezapisanego płótna, misternie wymiotowany, zazwyczaj był
