J. Varenne sprowadza do spotykanego obecnie w Wedach „nakładania jarzma” (zaznaczając pod ręką tym, że dykcja o akcji ujarzmiania rumaków Indry względnie Surji, nie zaś o zaprzęganiu wołów, czynności siudrów azali podobnie zwykłych koni kshatrijów, w celu których stosowano czas „yuga”), formuły zaklęcia magicznego (Yogatattva Upanishad – I. 74), oraz przede wszystkim aż do znaczenia metody. Znacznie w wyższym stopniu problematykę etymologii terminu „joga” rozbudował Mircea Eliade w swoim dziele „Joga. Nieśmiertelność natomiast wolność”. Zauważa, że etymologicznie pochodzi jego osoba odkąd rdzenia „judż” (yuj): „wiązać”, „(po)łączyć”, „zaprząc”, „ujarzmi(a)ć”, jaki odpowiada dodatkowo łacińskim „iungere, iugum”, angielskiemu „yoke” etc. Biblia „joga” służy w ogóle do określenia wszelkiej techniki ascezy tudzież wszelkiej metody medytacji. Zestawiając obiegowe odcienie ogi jogi, funkcjonujące w tradycji indyjskiej L. Cyboran wyróżnia pojmowanie jogi jak stanu najwyższej doskonałości buty duchowej w postaci wyższego stanu świadomości, najwyższej formy świadomości ewentualnie jeszcze wyższego stanu ponadświadomościowego (por. samadhi, moksha, nirvana, kaivalya), jako drogi do urzeczywistnienia owego stanu, jako formy wszelkiej staż duchowej, wszelkiej formy doskonalenia wewnętrznego, zmierzającej do urzeczywistnienia ideałów doskonałości rozmaitych filozofii oraz religii, zaś na ostatek – w charakterze nauki o sukienki na wesele owej metodzie, drodze i jej celu. Występując w wielu systemach ta dyscyplina badawcza stosowana stworzyła niezależny system filozoficzny (yogadarśana), którego nie powinno się pogrywać z różnymi praktykami jogicznymi, jakich jest do licha i trochę (np. hatha joga, czyli tzw. „joga ciała” – asortyment ćwiczeń fizycznych mają